นิทานสอนใจ Archive

เงินอาจจะไม่สำคัญที่สุด

“จริง” เงินอาจจะซื้ออะไรหลาย ๆ อย่างบนโลกใบนี้ได้ แต่เงินไม่สามารถซื้ออะไรหลาย ๆ อย่างให้กลับมาเหมือนเดิมได้เช่นเดียวกัน อย่างเช่น ความรู้สึกที่ดีไงครับ เมื่อมันเสียไปแล้ว มันยากมากที่จะทำใจยอมรับ ให้เหมือนเดิมได้ ต่อให้พูดให้คุยกัน แต่ความรู้สึกที่ดี มันก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป จึงรักษาคำพูด การกระทำ และคำตอบของคุณไว้ให้ดี เมื่อได้สัญญาอะไรกับใครไว้ ไม่ใช่ว่าทำไมได้แล้วมาพูดอีกอย่างให้ตัวเองดูดี อะไรที่มันผ่านไปแล้ว จะอะไรยังไงก็ได้ จงมองย้อนกับไปก่อนที่ความรู้สึกดี มันจะเสียไปสิ ถ้ารู้ทำไมไม่หยุดเหตุเหล่านั้นก่อนที่มันจะเกิดขึ้น อย่ามาพูดเหตุผลในวันที่มันผ่านไปแล้ว เพราะมันไม่เกินประโยชน์อีกต่อไป

055

051

049

045

044

041

คนหาปลา

ชายหนุ่มผู้หนึ่งนั่งเป่าขลุ่ยอย่างไพเราะอยู่ที่ริมเเม่น้ำเพื่อหวัง จะเรียกปลาขึ้นมาจากน้ำ เเล้วตนจะได้จับเอาไปเป็นอาหาร

เพลงเเล้วเพลงเล่าผ่านไป ชายหนุ่มก็ต้องโมโหที่ไม่เห็นปลา สักตัวผุดจากน้ำขึ้นมาตามเสียงขลุ่ยอันไพเราะของเขา

ดังนั้นเขาจึงกลับบ้านไปเอาเหมาเหวี่ยงลงน้ำไม่ช้าก็ได้ปลาเล็ก ปลาน้อยติดร่างเเหหลายสิบตัว

ชายหนุ่มคนหาปลาขัดเคืองใจนักจึงบ่นตำหนิปลาว่า

“ทีอย่างนี้กระโดดโลดเต้นกันใหญ่ ที่เป่าขลุ่ยให้ฟังกลับทำ เงียบเฉย”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

คิดทำการใด ควรหาวิธีการหรืออุปกรณ์ที่เหมาะสม กิจการนั้น จึงจะสำเร็จผลได้

คนตัดไม้กับสุนัขจิ้งจอก

japan_tale_121_image1

คนตัดไม้พาสุนัขจิ้งจอกเข้าไปซ่อนที่ข้างกระท่อม เมื่อถูกขอความช่วยเหลือ

พวกล่าสัตว์จูงหมาล่าเนื้อมาถึงก็ถามคนตัดไม้ว่าเห็น สุนัขจิ้งจอกหรือไม่

“ไม่เห็นเลยเพื่อนเอ๋ย”

คนตัดไม้ปฏิเสธเเต่ก็ชี้นิ้วไปทางข้างกระท่อม

พวกล่าสัตว์ไม่เข้าใจสัญญาณบอกใบ้นั้นจึงพากัน กลับไป

สุนัขจิ้งจอกรออยู่อีกสักครู่ก็ออกมาจากที่ซ่อนเเล้ววิ่ง ผ่านหน้าคนตัดไม้ไป คนตัดไม้จึงร้องขึ้นว่า

“ข้าช่วยชีวิตเจ้าไว้ เจ้าไม่ขอบคุณเข้าเลยหรือ”

“ลิ้นของเจ้าไม่ตรงเหมือนนิ้วของเจ้าเลยนะจะให ้ขอบใจได้อย่างไร”

สุนัขจิ้งจอกกล่าวเเล้วก็วิ่งเข้าป่าไป

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

คนไม่เชื่อ ย่อมไม่มีผู้ใดนับถือ

คนหาปลากับพราน

1404362999

วันหนึ่งคนหาปลาเดินสวนกับนายพรานเเละเห็นว่านายพราน มีเนื้อสัตว์มากมายจึงถามว่า

“ท่านพรานป่า ข้าขอเอาปลาเเลกกับเนื้อสัตว์บ้างได้หรือไม่”

นายพรานเห็นคนหาปลามีปลาหลายตัวก็นึกอยากจะลองกิน เนื้อปลา

วันต่อๆ มาคนหาปลากับพรานก็นัดพบเพื่อเเลกเปลี่ยนอาหารกัน ทุกวัน

จนกระทั่งวันหนึ่งคนหาปลาก็เอ่ยขึ้นว่า

“ท่านยังอยากจะเเลกเนื้อกับปลาอยู่หรือไม่”

นายพรานก็ตอบว่าตนเริ่มเบื่อปลาเเละอยากกินเนื้อดังเดิมเเล้ว

ทั้งสองจึงตกลงเลิกเเลกเปลี่ยนอาหารกันอีกต่อไป

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

คนเรามักอยากลิ้มลองของใหม่ เเต่ไม่นานก็ต้องเห็นค่าของ ของเก่า